Buhay Estudyante

Sa araw-araw na ginawa ng Diyos, palagi ko na lamang problema kung papaano ako makakapunta sa paaralan ng ligtas at maayos at buong-buo. Mahirap na masarap ang maging estudyante. Kelangan ko pa bang sabihin o ipaliwanag kumg bakit mahirap at masarap ang buhay estudyante? Eh alam ko naman na lahat tayo naranasan maging estudyante..

Ito ang mga problemang kinakaharap ko sa tuwing ako'y tutungo sa paaralan..

Una, gigising ka sa madaling araw para mag-ayos ng sarili at para ihanda ang almusal mo. At dahil sa malaki na ako nasa kolehiyo na, hindi ba't parang nakakahiya namang magpaasikaso pa sa magulang mo?

Pangalawa, at dahil sa babae ako marami pa akong seremonyas na ginagawa sa sarili ko bago pumasok. Plantsa ng buhok at konting ayos ng pagmumukha para naman magmukha akong tao at hindi yung tipong naubusan ka na ng dugo sa katawan.

Pangatlo, hirap na hirap ako sa uniporme ko. Nakakairita talaga kapag nakapalda ka. Ang hirap sumakay ng tricycle, jeep, fx, bus at kung anu-ano pa. Hirap ka na nga sa kakaayos ng palda mo, may mga GAGONG LALAKI pa ang mamboboso sayo. Yung tipong mababali na leeg nila makasilip lang. Tangnang yan!

Pang-apat, nahihirapan akong tumawid sa kabilang kalsada ng Samat(Lugar kung saan ako sumasakay ng FX) Dahil sa totoo lang walang matinong tawiran doon. Walang Pedestrian Lane at minsan lang magkaroon doon ng traffic enforcer. Nakikipagsapalaran ako sa pagtawid doon dahil dere-deretso lang ang takbo ng mga sasakyan doon. Swerte na nga lang ako at may ilang drayber na humihinto para makatawid ako ng ligtas at maayos. Yung iba pinapatawid ako dahil may malasakit sila sa akin bilang estudyante. At yung iba naman, kaya sila hihinto para makatawid ka para magpapogi at yung iba nambabastos pa. Lalo na yung mga drayber ng mga jeep at truck, kung titingnan sa telebisyon eh nakakaawa naman talaga, pero ni hindi nila ginagalang ang isang estudyanteng katulad ko. BWISET!

Pang-lima, at dahil sa FX ang sinasakyan ko papuntang school, nahihirapan din akong sumakay ng FX dahil palaging puno at konti lang naman talaga ang bumabyahe na FX kesa sa mga jeep. Teka, oo nga at pwede naman akong mag-jeep. Eh bakit hindi na lang ako mag-jeep? Dahil pasosyal ako at gusto kong naka-aircon?  Hindi. Hindi sa ganun yun. Masyadong trapik sa Manila lalo na pagdating sa may Baltaw papuntang Mendiola. Nagshoshort cut kasi ng daan ang FX kesa sa jeep. Pag nag-jeep ako mahuhuli ako sa klase ko, di katulad ng FX nagshoshort cut. Kung ako nga lang ang tatanungin ayoko ng mag-FX dahil ang mahal ng pamasahe. Pero ganun talaga eh.

Pang-anim, pagbaba ko ng FX, Puro problema agad ang sasalubong sayo. Mabahong mga kanal, puro usok na nagmumula sa mga pampubliko at pribadong mga sasakyan. Maiingay na makina na tinatawag na "kuliglig". Mga taong nagtatakbuhan sa pagtawid. Mga batang lansangan na nanghihingi sayo ng pera o pagkain. At kapag hindi mo sila inabutan asahan mong mumurahin ka nila at tatakutin na ipapagahasa at ipapaholdap sa mga kakilala nila na naghahari-harian sa lansangan. Pesteng yawa!  Mga nagtitinda sa gilid ng kalye na lalong nagpasikip at nagpagulo ng lugar. Shet! Ang sakit nyo sa mata. Walang duda. Nasa Mendiola na nga ako.

Pang-pito, nasa school zone ka na nga. Hirap ka pa ring tumawid. May mga ilang drayber pa din ng mga pampublikong sasakyan ang hirap makaintindi na dapat mabagal lang ang pagmaneho dahil nasa "school zone" sila. Ewan ko ba sa kanila. Hirap makaintindi. Kaya sila minamaliit ng mga nakapagtapos na mamamayan ng mapanghusgang lipunan na ito dahil sa simpleng batas panlansangan hindi pa nila kayang sundin. Iniisip kasi nila, nag-aagawan sila ng mga pasahero. Hay. Buhay nga naman. May mga pasaway din na mga propesyonal na mamayan. Yung mga tinatawag nating nasa unang tuktok ng lebel ng lipunan---mayayaman kung tawagin. Hindi ko alam kung bakit may mga ilang nakakakotse na ginagawang karerahan ang Mendiola. Oo na. Sige na. May kotse ka na at kaming hindi nabiyayaan ng kakarampot na kayaman ay naglalakad laamang. Hindi ko din alam kung ano ang gusto nilang ipamukha. Buhay nga naman.

Pero sa kabila ng mga reklamo kong yan. Masasabi ko na ang sarap pa rin maging isang estudyante. Papasok ka ng paaralan para may matutunang aral o leksyon, makikipagbonding ka sa mga kaibigan mo,sabay-sabay kakain sa paborito ninyong kainan. At pagkatapos ng klase labo-labo na. Pero masasabi kong mas masarap pa rin maging estudyante lalo na kung yung mga simpleng reklamo mong yan ay kayang lutasan ng gobyerno at mismong mga sarili natin hindi ba't napakagaan ng buhay?

Sya nga pala, estudyante ng CEU. ;)

Minsan May Isang Puta

Sa sobrang walang magawa ko. Napaisip ako. Talaga bang salot sa lipunan ang mga puta? Bakit sila naging puta?  Dahil ba sa kahirapan ng bansang ito? Dahil ba sa kawalan ng trabaho? Dahil sa mababang sahod sa bayang ito?Ano ang papel nila sa lipunang ito? Minsan napapaisip ako. Sino ba sila? Isang mga alikabok sa lipunanng ito? Perosa kabila ng lahat ng aking pagninilay-nilay. Nasabi ko sa sarili ko. Tao din silang may puso at damdamin. Kahusga-husga man ay dapat pa ring respetuhin. Lahat tayo ay may kanya-kanyang dahilan kung bakit tayo nakakagawa ng isang bagay na huhusgahan ng lipunang ito. Tunghayan ang aking ibabahagi sa inyong maikling kwento na nakuha ko mula sa paghahanap ng mga kasagutan ko sa mga tanong ko.

"Tingin ng mga bobong kapitbahay ko, puta daw ako. Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila, ako daw ang pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon. Di ko nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko.

Tara, makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo.

Alam mo, maraming lumapit sa akin. Nagkagusto at naakit. Ang hirap pag lahat sa iyo, virgin eh. Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya nila ako ginago? Hindi ko maintindihan ang mga nangyari sa akin. Bukas palad ko naman silang pinakitunguhan, ni hindi ko nga itinuring na iba. Iniisip ko na nga lang na kasi di sila taga rito kaya siguro talagang ganoon.


Tatlong malilibog na foreigners ang nagpyesta sa katawan ko. Sabi nila na-rape daw ako.

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di ko makakalimutan.

Parang maski di ko ginusto ang mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya. Kasi, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. May mga pagkakaton na nasusuka na ko sa mga nangyayari sa aming dalawa. Parang ‘pag humahalinghing siya, nararamdaman ko na nalalason ako.. Gusto ko mang umayaw, hindi ko makuhang humindi. Hindi ko din alam kung bakit. Ibang klase din kasi siya mag-sorry eh, lalo pa at inalagaan niya ako at ang mga naging anak ko.

Alam mo, parating ang dami naming regalo – may chocolates, yosi at ano ka! May datung pa! Nakakabaliw siya! Alam kong ginagamit niya lang ako pero pagamit naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa!

Nung kinasama ko siya, guminhawa buhay namin. Sosyal na sosyal kami! Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin, yun pala unti-unti niya akong pinapatay.

Punyetang buhay! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik na akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga ko. Palayasin ko na daw. Taon ang binilang bago ako natauhang makining sa payo. Iniisip ko kasi na parang di ko kakayanin na mawala siya sa akin… Sa amin! .

Sa tulong ng ilan sa mga anak ko, napalayas ko ang demonyo pero ang hirap magsimula. Hindi nga ako sigurado kung nabunutan ako ng tinik o nadagdagan pa. Masyado na kasi kaming nasanay sa sarap ng buhay na naranasan namin sa kanya, kaya eto nabaon kami sa utang. Lubog na lubog kami sa pagkakautang, kulang yata pati kaluluwa namin para ibayad sa mga inutang namin.

Nakakahiya man aminin pero hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, kapit sa patalim sabi nga nila. Para akong isang aso na nangagat ng amo, na bumabahag ang buntot at umaamo kapag nangangailangan.

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kasi ang isang magandang katulad ko. Ang dating hinahangaan at humahalina ay nabibili sa murang halaga. Alam mo maski ganun ang mga nangyari sa akin, nilakasan ko pa rin ang loob ko. Kailangan makita ng mga anak ko, na masasandalan nila ako maski ano pang mangyari.

Maski ano pa ang sabihin ng iba, sinisikap namin na maging maganda ang buhay namin. Nag-aambisyon kami at nangangarap. Ayun, may mga anak ako na nasa Japan, Hong Kong, Saudi. Yung iba nag-US, Canada, Europe. ‘Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman silbi. Masaya daw sa piling ko, maski amoy pusali ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na nanamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming lahat. Eto na nga ang panahon na halos di na kami makaahon sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng palaki! Paano na lang ang mga anak kong naiwan sa aking puder? At paano na lang ang mga anak kong nasa abroad? Baka di na nila ako balikan o bisitahin man lang? Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko, madama lang ng mga anak ko ang pagmamahal ko. Malaman nila na ibibigay ko ang lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin. Napapag-usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga ng mga anak ko eh, namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa kahit anong gawain. Tama man o mali.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit sa akin. May malasakit man, nahihilaw pa.

Mabigat dalahin para sa akin, ang katotohanan na ni minsan ay di kami naging isang pamilya. Halos lahat ng mga anak ko, galit sa isa’t isa. IIlan ang gusto magtulungan, naghihilahan pa. Madalas kong itinatanong sa sarili ko kung naging masama ba akong nanay para magturingan ng ganito ang mga anak ko?

Kanino bang similya ng demonyo nanggaling ang mga anak kong maituturing mong may mga pinag-aralan pero nakakadama ng saya at sarap sa paghihirap ng kapatid nila? Di ko lubos maisip kung saan impiyerno nanggaling ang kasikiman ng ilan sa mga anak kong ito. Sila pa naman ang inaasahan kong magbabangon sa amin. Nakakabaliw isipin na natitiis nila ang kalagayan ng kanilang mga kapatid na halos mamatay sa hirap ng buhay. Parang di sila magkakapatid sa tindi ng pagkaganid at walang pagmamalasakit.

Ang di ko akalain ay mismong mga anak ko, ang tuluyang sisira sa akin. Kinapital ang laspag na ganda ko. Masaya sila sa mga nabibili nila mula sa pinagputahan ko. Buong angas nilang pinagyayabang ang mga pansamantalang yaman at ang kanilang hilaw na pagkatao sa mga makakakita at makikinig. Talaga bang nakakalula ang materyal na kayamanan at mga titulong ikinakabit sa pangalan? Hindi ko maintindihan.

Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala sarili ko.

Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng mga anak ko. Ilang linggo pa, magbabagong taon na. Natatakot ako sa taong darating. Ngayon pa lang usap-usapan na ang susunod na pangbubugaw sa akin. Gagamitin pa nila ang kahinaan ng mga kapatid nilang alipin sa kalam ng tiyan. Sa tagal ng panahong ganito ang sitwasyon namin parang eto lang ang sulok na gagalawan ko. Sana may magtanggol naman sa akin. Ipaglaban naman nila ako. Gusto kong isigaw: “Ina ninyo ako! Pagmamahal nyo lang ang kailangan ko!”

Sensya na, ang haba na ng drama ko. Masisira na ang make up ko nito eh. Salamat ha, pinakinggan mo ako. Malaking bagay sa akin na nakausap kita. Ang tagal nating nag-usap, di man lang ako nagpapakilala.

Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko.

Pilipinas nga pala."

c/o: Tangina This!